Daars n ster wat op ons glinster
Gly n druppel aan die venter
Kyk die sproeiers op die lande
En voels is blomme van die hemel
Deur my dagboeke van goster blaai tor twintigste Desember
Lees dan tussen deur die lyne
Le nog stukkies van die tyding
Onthou jy nog die rede waarom jy moes weggaan
Waarom moes jy weggaan dan skuif n work daar voor die maan
Daars n Dennebos in Ceres waar ek wegkruip as dit seer is
As jy wandel deur die pyne
Wat was joune wat was myne
Ek was maar net n laaitie toe jy altyd weer moes weggaan
Teen die wolwe moes ek man staan
Ek probeer maar net verstaan
Daars n skoenlapper wat fluister
Ek verbeel my hy het kom luister
Die kokon wat jou so hinder
Jy verander in n vlinder
Between you and heaven?
That's easy if I must choose.
No eenie-meenie-miney-moes.
You'd be my choice, well, because
you're also a heaven, mine to cherish,
in case you don't know!
Oh yes, I'd pick you, my angel
A heaven here on earth. You're closer
and more tangible to me.
Oh, heaven above, please pardon me!
You'll have to wait until
the end of my days
In the urgency of now
I'd rather choose you;
a piece of my soul.
Submitted for...
Na Poem From A February 2021 Judged Contest - Poetry Contest
N/A in ALL YOURS (Feb 19) Poetry Contest
Judged on 2/19/2021 8:20:00 AM
Sponsored by Constance La France
Date written: 02/18/2021
Verdwyn
Gespruit en toe vergete met gewete van papier
Besluit te neem om als te los wat hierso agter bly
Eers drie; toe een; toe twee; toe vier
Die som van toekomsblik vir jou - maar eerder meer vir my
Die aand was koud en hunkring sterk sou waardes my verpas
Uitnodigend - en kort voor lank was jy my warm jas
Maar soos ‘n fondament bly ek die een wat agterbly
Ek doen en werk verwagtend want die vrug het my verly
As steunpilaar vir jare nog, sou ek die las moes dra
Vergete hoe die woeker-nag my meer as dit sou vra
Ons oes is nou die vrugte van die saad van liefdesdaad
Jou jas in my kas wil nie meer pas – ‘n las bly inderdaad
Eers twee, toe vier; toe drie dan een
Jou beurt die anker rol te speel, wyl ek die winter nag alleen
tot in die lente steeds sal wees – al is die kinders ook by my
Groei my enigheid tot bo, waar die Wysheid met sy hulp my lei.
Mismaakdheid
Verwoedend, pynend, Ignorasie
Moes skielik teen my hart kom bots
Ek het verbeur die laaste kansie
My vasgeloop in ‘n harde rots
‘n Ander was bo my verkies
Ek is weer in duister gelaat
Jou laaste wins was my verlies
Maar dis nou oor. Dit is te laat!
Gryp jy maar nou jou laaste las
Laat vaar ook dan die eerste bate
‘n trein na rus het jy verpas
Werk voort en grou maar julle gate
Leaving my home in the city
Gray lonely,and faceless
When the sun did shine
We'd run to the corner of 166
By Moes candy store
And jump into our neighborhood pond
The local fire hydrant
We would Frolic as girls Jumped rope
and looked on with twinkles in their eyes
Sparsely green it was and downright cold
At times this was my home
When told I'd be leaving I cried
Asking mom why
I was sent away far away
My new world my new home
Milbank where I died
And where I was reborn
The metaphor apparent
The sun always shined at Milbank
A real home with a Pointy roof
A white picket fence
Corralling daffodils
There were ducks and frogs
Of all kinds
and lurking poison ivy and sumac
Snakes and bats and more grass
But there was no hydrant
With empty cans of reingold
Beer abound
Only a brook,a lake,and two pools
There was grass galore and trees
And blue skies
As far as the eye can see
This was my new home
A place where I belonged
Even the name Milbank sounded
Homey pleasant and everlasting
When I finally left Milbank
We all sang in a lull
My friends cried I cried
Then I died
Never to be reborn
As before.....
Looking for the formal definition, structure, and history of this poetry form? Visit the Poetry Dictionary entry below. Then return to explore how PoetrySoup members bring the form to life through their own poems.