Yusuf Bulbul Poet Prose Poetry

Hengame

Hengâme 2

yagmur yagiyor üryan ve telas içinde izmir’e
bir kadinin incecik parmaklari gibi dokunuyor bedenime
iterek karanligi geçiyorum sarhos dervisler mezarligindan
cebimde intihara meyilli flüt sesini annem saniyorum
yanilgidan içimdeki tanri resimlerini ters çakiyorum kaburgama



daglara ormanlara suya inaniyorum içime düsmüs süpheden
dionysos’a kiziyorum sesimi bosaltiyorum bakire bir cümleye
rest diyorum yasadigim ana gören olmuyor korkudan
süzüldüm can ve ten üstünden delirmesin diye sizi
kendimi ve psikiyatri doktorumu yitiriyorum
ablak suratli monolog bir budanin aklinda



eklem yerlerimde repliksiz korkunç titremeler yaliyor kendini
nietzsche ile karsilasiyoruz psikiyatri kavsaginda
kan sicaktir diyorum parmaklarimi çikariyorum beynimden
durmaksizin su içiyorum elmaya kan bulasiyor agliyorum
nilgü’nü hatirliyorum bir balkona siginiyorum




meryem ve üç kardesi bir de isa
yemin olsun ki ölüm yamalidir diyorum
sonsuzlugun girtlagindan çekiyorum kemiklerimi
ainsten oluyorum çocuklugum kaçiyor anne karnina

♡Like0

Share Poem

---

Post Comments

Poetrysoup is an environment of encouragement and growth so only provide specific positive comments that indicate what you appreciate about the poem. Negative comments will result your account being banned.

Please Login to post a comment