Best Iglesia Poems
Salamat po, Ka Eduardo,
Sa inyo pong pagmamahal;
Inaakay n’yo ang tao
Patungo sa bayang banal.
Kahit mapagod, mapuyat
Ay hindi n’yo alintana;
Ang mahalaga'y matupad
Ang tungkulin n’yo sa Ama.
Ang Iglesia’y tinitipon
Sa lahat halos ng dako;
Panganib ay sinusuong,
Iniikot itong mundo.
Dama ng mga pinili
Ang inyo pong pagsasakit;
Kami‘y hindi masasawi,
Kaligtasa’y makakamit.
Walang iba pang hangarin
Kundi para sa Iglesia;
Nagtagumpay ang mithiin
Sa inyo pong pangunguna.
Sa inyong pangangasiwa,
Puso po ang nangungusap;
Kami ay di nagsasawa,
Pagsamba ay laging hanap.
Pasasakop kaming lubos
Sa Lider Pangkalahatan;
Kami na mga tinubos,
Pagsunod ay di iiwan.
Tutuparin ang tungkulin,
Totoo hanggang sa wakas;
Tatapusin ang takbuhin,
Pag-asa namin ay wagas.
Kayo po ay aming mahal,
Habang kami’y may hininga;
Ang inyo pong pangangaral
Sa amin ay mahalaga.
Dalangin namin sa Diyos,
Patnubayan kayong lagi;
Sa biyaya ay mapuspos,
Kalusuga’y manatili.
Ang Diyos ay pinupuri,
Kami’y Iglesia Ni Cristo;
At nagagalak po kami,
Salamat po, Ka Eduardo.
Ihanda ang sarili sa Banal na Hapunan,
Ang pagdalo sa pagsamba ay pagtalagahan;
Itaguyod ang ganap na pagbabagong buhay,
Lubos na isulong ang ikapagtatagumpay.
Tumulong tayo sa gawang pagpapalaganap,
Huwag magsasawang mag-anyaya at maghanap;
Akayin ang tao sa mga dako ng misyon,
Itanyag natin ang pangalan ng Panginoon.
Makipagkaisa tayong lahat sa pagsunod,
Huwag tayong manghihinawa kahit mapagod;
Maging maalab sa kasiglahang espiritwal,
Pagpapalain ang sa Diyos ay nagpapagal.
Sasalo tayo sa dulang ng bugtong na Anak,
Upang kupkupin at huwag tayong mapahamak;
Kakain tayo ng tinapay na s'yang katawan,
Iinom ng ubas na dugong kapatawaran.
Alalahanin nga ang kamatayan ni Cristo,
Na dahil sa Iglesia ay ililigtas tayo;
Tinubos tayo sa ating mga kasalanan,
Ihanda ang sarili sa Banal na Hapunan.
El sueño se me hizo pesado
y, de pronto, me llegaron olores
a pasadizos secretos,
herrumbrosos y abandonados.
Abrí los ojos
y tropecé con el vacío.
“¿Cuál es el tiempo?”
Las metálicas y enormes
manecillas en la vetusta pared
de la cuarteada iglesia,
fundada en la pálida plaza,
indicaron las tres.
“¡Las tres!”
Era la hora en que el amo del mal,
gobernando perversas legiones
sulfúricas sobre caballos
alazanes y mortìferos,
rondaba con odio y artimañas
la parte negra de la tierra.
En el frio que pasaba,
en los quejidos profundos,
en el ardor de una terrible mirada,
en el chirriar de puertas cansadas
y en el tambalear de
putrefactos ataúdes,
yo, inclinado en el espanto,
sentí el desasosiego
y la insalvable amenaza.
Atacama, edén del viento,
flor de piedras solitarias y del salitre,
hogar de flamingos y de géyseres,
y sobre todo,
bajo de un cielo azul y profundo
llevan las montañas sus copas de
hielo y nieve en el ritmo del día.
Los pueblos nos cuentan sus historias,
Toconce, Toconao, Chiu-Chiu,
llevan en sus quebradas
la vida, dulce,
agua que viene del fondo
de la tierra y que deja crecer hortalizas y flores.
Chiu-Chiu oasis en el desierto,
como una mancha verde,
rodeado por ruinas de una vieja historia,
de colores naranja, rojo y marrón,
empotrado en la espuma frágil de sal y esperanza,
la historia atacameña
aún viviendo en en su iglesia,
en los fragmentos de la cultura antigua,
reflejadas en los aguas del Río Loa.
Más como hormigas – muy lejos
y esparciada en la luz vibrada
algunas vicuñas buscan
tranquilidad y forraje
y los géyseres del Tátio envían
sus aguas calientes al aire fresco y puro.
Que paciencia tiene la Atacama,
con nosotros – los esclavos de un tiempo moderno
con deseos a un paraiso,
con la cara ambigua de historia y de esperanza.
Salar de Atacama, muestrame tu cara débil y seca,
tus arrugas y tu soledad.
Más allá al fondo una sierra de volcánes,
el predominante Lincancabur
con su muchila de cristales y hielo,
que lleva su grandeza hacia un cielo
de colores de lapizlázuli y de ágatas
claras.
Ang asin ng sanlibutan
Ay nagmula sa dagat;
Gawa ng Inang Kalikasan,
Ang lasa ay maalat.
Ang asin ng sanlibutan
Ay totoong napakahalaga;
Kailangan ito ng katawan
Upang tubig di agad makawala.
Ang asin ng sanlibutan
Ay may iba't ibang uri;
May magaspang at pino,
May orihinal at peke.
Ang asin ng sanlibutan
Ay hindi lang para sa lutuin;
Gamit din upang di mabulok,
Karne ng hayop o isda rin.
Ang mga tao sa mundo
Ay alipin ng kabulukan;
Pinagtularan sa Iglesia ni Cristo
Ang asin ng sanlibutan.
I dream of a right and jolly Christmas
I don’t dream of a white or snowy Christmas
It’s very slippery and treacherous when it snows
To go to church, I wear leather shoes
And it’s easy to fall and get hurt
I don’t want to break your heart
By saying that white Christmas
Isn’t a fun or joyful time. But Midnight Mass
Is of course a joyous time. I love the Xmas carols
The gospel music, the decorations and when the bell tolls
I love a warm and holy jolly Christmas in the sunshine state
Where it’s dry, inviting and nice. It’s like being out on a date
With Mother Nature. The weather is not crabby or gloomy
The children are playing with their gifts and everybody seems happy
I don’t dream of a white or snowy Christmas
Oh Ho Ho Ho! I love a right and jolly Christmas.
Copyright © December 2023, Hébert Logerie, All rights reserved.
Hébert Logerie is the author of several collections of poems.
Una Navidad Correcta Y Alegre
Sueño con una Navidad correcta y alegre
Nunca sueño con una Navidad blanca o nevada
Es muy resbaladizo y traicionero cuando nieva
Para ir a la iglesia uso zapatos de cuero
Y es fácil caerse y lastimarse
No quiero romper tu corazón
Al decir que esa blanca Navidad
No es un momento divertido o alegre. Pero la misa de medianoche
Por supuesto, es un momento feliz. Me encantan los villancicos
La música góspel, las decoraciones y cuando doblan las campanas
Me encanta una Navidad cálida y alegre en el estado del sol, en Florida
Donde sea seco, atractivo y agradable. Es como tener una cita
Con la Madre Naturaleza. El clima no es malhumorado ni sombrío
Los niños juegan con sus regalos y todos parecen felices
No sueño con una Navidad blanca o nevada
¡Oh, Jo, Jo, Jo! Me encanta una Navidad correcta y alegre.
PD. Traduccíon de ‘ A Right And Jolly Christmas’ por Hébert Logerie
Copyright © diciembre de 2023, Hébert Logerie, Todos los derechos reservados.
Hébert Logerie es autor de varias colecciones de poemas.
Hay algo en esta iglesia,
El aire parece ser más fino,
Lo único que puedo hacer es alabarte
Ay, Señor, ¿qué más hago para ti?
Dime...
¿Cómo elevar tu precioso nombre?
Porque anhelo adorarte
Creo que fingí una vez demasiados
Ahora el Espíritu Santo me ha tocado.
Hay algo en esta iglesia,
El aire parece ser más fino,
Lo único que puedo hacer es alabarte
Ay, Señor, ¿qué más hago para ti?
Dime...
Hay algo en este lugar,
Tan fuerte que no lo puedo luchar,
Sólo quiero verte ahora mismo,
Mi corazón baila porque estoy listo.
Este sentimiento que tengo es tan libre,
Ya no soy imprudente como un belitre;
Las Palmas de mis manos hierven con fe,
Fe en ti, Señor y todo por lo que moriste.
Hay algo en esta iglesia,
El aire parece ser más fino,
Lo único que puedo hacer es alabarte
Ay, Señor, ¿qué más hago para ti?
Dime...
Lo único que puedo hacer es alabarte
Puedo alabarte
Puedo alabarte
¿Qué más hago para ti?
Hay algo en esta iglesia,
Hay algo en esta iglesia...
Si claro que estoy llorando
o es que acaso pensabas
que hiciera un fiesta como despedida
y aplaudir que te vas
destrozando mi vida
o que al irte me valla corriendo
a la iglesia a pedirle a dios que te bendiga,
no podré perdonarte a pesar que te amo
con todo mi alma me obligas a odiarte
hoy te ríes de mi no te duele dejarme
pero vas a volver a buscarme
y te advierto que voy a vengarme
vas a besar el suelo por dios te lo juro
vendrá a pedirme perdón
y no dudo que mendigaras por un beso
a mis labios tu piel rogara
que la toquen mis manos se que voy a gozar
cuando vengas llorando
me voy a burlar de ti al verte arrastrando
te arrepentirás de haberme conocido
porque hoy me declaro tu peor enemigo
y lo que te mereces por abandonarme
es que al volver te mande a chillar a otra parte.
No podré perdonarte a pesar que te amo
con todo mi alma me obligas a odiarte
hoy te ríes de mi no te duele dejarme
pero vas a volver a buscarme
y te advierto que voy a vengarme
vas a besar el suelo por dios te lo juro
vendrá a pedirme perdón y no dudo que mendigaras
por un beso a mis labios tu piel rogara
que la toquen mis manos se que voy a gozar
cuando vengas llorando me voy a burlar de ti
al verte arrastrando
te arrepentirás de haberme conocido
porque hoy me declaro tu peor enemigo
y lo que te mereces por abandonarme
es que al volver te mande a chillar a otra parte.
Artista sa oras ng pagsubok
Ang kaanib sa Iglesia Ni Cristo;
Kahit lugmok sa kahirapan,
Nakataas pa rin ang noo.
Hindi mo mahahalata
Na siya pala ay may lungkot;
Dahil nakangiti pa rin,
Hindi nakangiwi, ni nakakunot.
Ang kaniyang mga mata
Ay puno ng kasiglahan;
Ang hinagpis sa buhay
Ay di mo mararamdaman.
Hindi natatakot sa kalamidad,
Kahit nanginginig ang kamay;
Dahil may Diyos ang Iglesia
Na laging handang umalalay.
Ang isang Iglesia Ni Cristo
Ay masaya kahit may himutok;
Hindi madadaig ng hapis,
Artista sa oras ng pagsubok.
M-agazine's
E-ssential
S-criptural
S-ubstances
A-re
G-reat
E-xpressions
O-f
F-aith
G-iving
O-utstanding
D-ata
Topic: 80th Anniversary of Pasugo
or God's Message, the official
magazine of the Iglesia Ni Cristo
(February 2019)
Form: Vertical Monocrostic
Huwag pababayaan ang mga pagsamba,
Magkaroon man ng hadlang o ng problema;
Sa loob ng templo'y tiyak malulunasan
Ang mga suliraning pinagdaraanan.
Umawit ng pagpupuri at manalangin,
Ang mga aral ng Diyos ay ating dinggin;
Pagtalagahan natin ang paghahandog,
Hirap at pag-uusig sa Diyos idulog.
Huwag nating ipagpapalit ang pagsamba
Sa anomang bagay na pawang panlupa;
Ipagpauna natin ang Dakilang Diyos,
At paglingkuran ang Panginoon nang lubos.
Huwag lumiban sa ating mga pagdalo,
Sa pagluwalhati sa Diyos na totoo;
Magpakasigla sa ating pagkakatipon,
Sapagkat nagmamadali na ang panahon.
Anomang araw na may pagharap sa Ama,
At kay Cristo na S'yang pangulo ng Iglesia;
Ihanda ang puso, isip, at kaluluwa,
Huwag pababayaan ang mga pagsamba.
I-n nineteen fourteen,
N-ation of God Almighty
C-ame from the far east.
Topic: Iglesia Ni Cristo 105th Anniversary (July 27,2019)
Form: Haikustic
Kandilang nagliliwanag sa dilim
Ang katulad ng Iglesia Ni Cristo;
Upang magningning sa gawang mabuti
Sa gitna ng napakasamang mundo.
Kapag nakikita ng mga tao
Ang lingkod ng Ama sa kabanalan;
Sila man ay magpupuri sa Diyos,
At maaakay sa katotohanan.
Huwag itago ang ilaw kailanman,
Ipakita ang mabubuting gawa;
Sa malalaking mga pagtitipon,
Ipahayag ang magandang balita.
Huwag iwan ang pagpapalaganap,
Magmisyon sa bundok, bayan, at lunsod;
Sa walang tigil na pag-aanyaya
Ay utos ng Diyos ang sinusunod.
Bago magwakas ang sandaigdigan,
Ipabatid ang ebanghelyong lihim;
Hayaan nating magsilbing patnubay,
Kandilang nagliliwanag sa dilim
I-nstitution's
G-allery
L-ets
E-xhibit
S-how
I-nteresting
A-nd
N-oble
I-tems
C-reating
R-emarkable
I-nspiration
S-o
T-he
O-bserver's
M-ind
U-nderstands
S-ignificant
E-vents
U-nder
M-aker
Topic: Inauguration of Iglesia Ni Cristo Museum (August 26,2019)
Form: Vertical Monocrostic
Photo: Cheryl N. Tutaan
Ang sasamahan ng Diyos
Ay ang Iglesia Ni Cristo;
Hindi iiwan sa unos,
Sasaklolohan sa bagyo.
Papatnubayan ng Ama
Ang Kaniyang mga lingkod;
Iingatan sa sakuna
Ang Kaniyang ibinukod.
Mapalad nga ang pinili
Na nasa Kaniyang bayan;
Palaging kinakandili,
Ligtas sa kapahamakan.
Malayo sa mga salot,
Panganib at mga sakit;
Dalangin ay sinasagot
Dahil sa Diyos ay malapit.
Sa sala'y pinatatawad
Ang bawat isang tinubos;
Itinuring na alagad
Ang sasamahan ng Diyos.