Kaklaruhin ng lalim ng iyong pagmamahal ang mga guni-guning bulong kapag kinukumbulsyon ka na sa sakit.
Para itong tuwalyang binasa sa maligamgam na tubig.
Sisipsipin nito ang hindi imbitadong temperatura ng iyong katawan.
Maging ang mga basang una'y tutuyuin nito.
Hanggang sa ang pagtangis ng puso'y maging katumbas ng niluluray na kalamnan.
Magdudulot ito sa iyo ng pagkalito, sa pagitan ng damdaming alam ang nararapat para sa kanya at sa damdaming kaht mistulang inililibing ng buhay ay kukuha ng isang basong tubig, panulak sa gamot a iinumin sa tama nitong oras.
Titiisin ang pait dahil trangkaso lang naman.
Model Town mein aik Wali rehta tha,
Jo Logon say kehta tha,
Chanda day do.
Zakaat day do.
Nazrana day do.
Fitrana day do.
Couplet
Qabron say kamai kar lo,
Pait haraam say bhar lo...
sumulong sa digmaan
na di ninais kailanman
napilitang lumaban ng husto
sa labanang walang panalo
napuno ng hinagpis
ang digmaang ng hapis
buhay' nabalot ng pait
iginapos ng tanilaka ng pasakit
lakas ay nauubos
di na makahulagpos
sa digmang kinasadlakan
na umagaw sa kapayapaan
pagod ay namamayani
sa katawang nasawi
papalapit na sa pagkawala
ang kapirasong hininga
malapit nang maglaho
ang pintig ng puso
ang konting tirang lakas
papalapit na sa pagwawakas
Nahahapis ka na't nadurusta,
Nagdaralita na't walang tuwa,
Kaylan ka magigising dalaga
Sa pagkakaidlip na 'lang saya?
Natitika ang butihing langit,
Naghihingalo sa hapdi't sakit,
Hanggang kaylan mamimilipit
Sa ganyang dalahin na kay pait?
Kung pag-ibig sa kanya ay ganyan,
Kung purong luha iyong hantungan,
Kahit tatap siya'y kailangan,
Dalaga, pandama'y paglabanan.
Pumiglas ka sa imbing pag-ibig,
Layo sa sumab'kay'ng mapandaig,
Laya sa irog na mapanlupig,
'Wag hayaang sa hukay makabig!
The people at the early days
Fighting the foreign enemies
Blood spills never they are ceased
Until the death comes and they are still alive
The people in time is practicing Islam
Fighting in the field with no hiding arm
Even the bitter bullets still sweet like sugar
The tears run telling never in denial
The people never lost in the language
Until the fall of the power of the world
The rise of the children of people
The power of the country will get back once more!
* * *
ANAK BANGSA
Neldy Jolo
Bangsa sin awal yadtu
Imatu ha satru dayuh
Dugu naasag wa’ da nagamparu
Sambil sadja liahad masi masambu
Bangsa sin jaman nagaAgama Islam
Nagbunu’ ha pantayan wa’ kimupal
Misan pait lagtang punglu biya’ da sukal
Anud luha himabal wa’ nagmasukkal
Bangsa wa’ nalawa halaum bahasa
Timu’gum sadja in kawasa dunya
Pagsilak sin anak bangsa
Kawasa sin hula’ magbalik da
The English version above is taken from the poem written in Sinug
Center Point, Sandakan, Sabah
Awal Muharram 1, 1430
December 29, 2008. 3:30PM
Feet will ache and shoulders are sore,
From the labors this night that they bore.
Still a smile must they show,
To those who come to this abode.
With diligence and steady hand,
Orders are taken at others' command.
So to the fry of a kitchen hot,
They carry the message of who ordered what.
Then, again, they look for people anew,
Who come for service, food, and perhaps a brew.
When the fare is well is well prepared, the kitchen bell will sing,
Beckoning them to serve again, as they dance with haste to its ring.
They wait to serve and serve and wait,
They smile to even the rudest of pait.
They are at each costomer's beckoning,
Silently praying, there be a reckoning.
So wait they will and wait they must,
So, you'll broaden they're smiles I trust.
For good service, put a smile upon their lips,
Be generous with your tips!
Mahal, pag-ibig mo ang tanging lunas
sa lahat ng sakit at paghihirap;
sugat at lungkot sa aking buhay
tila walang katapusan.
Ikaw ang daan, aking liwanag,
tungo sa bukas na sumisikat;
at kung tulutan ika'y mahalin,
iyong-iyo ang puso ko,
irog, mahal ka sa akin.
Mundo ma'y magunaw,
walang bahid ng takot -
dusa't pait susuungin ko,
basta't kapiling ang mahal - ikaw.
Ikaw ang daan, aking liwanag,
tungo sa bukas na sumisikat;
at kung tulutan ika'y mahalin,
iyong-iyo ang puso ko,
irog, mahal ka sa akin.